Υπό τον τίτλο «Hidden», το φημισμένο πρακτορείο Magnum διοργάνωσε το «Square Print Sale» προσκαλώντας τους λάτρεις της φωτογραφίας να αποκτήσουν αντίτυπα εικόνων που έχουν τραβήξει διάσημοι δημιουργοί -ξένοι, αλλά και Ελληνες- στην τιμή των 100 δολαρίων. Ακολουθούν μερικές από τις εικόνες της προσφοράς που πραγματεύονται το θέμα του κρυφού – κρυμμένου συνοδευμένες με τις σκέψεις των σπουδαίων φωτογράφων που τις αποτύπωσαν.

Κοντά στο Ζενγκτσου, Κίνα, 2004. «Το παγκοσμίου φήμης μοναστήρι των Σαολίν είναι γνωστό στους περισσότερους για τη σχέση του με τις πολεμικές τέχνες, και κυρίως με το Σαολίν Κουνγκ Φου. Η φυσική δύναμη και επιδεξιότητα των μοναχών είναι απίστευτη, αν και οι ίδιοι αποπνέουν μία βαθιά γαλήνη».
Η Οντρεϊ Χέπμπορν στα γυρίσματα της «Σαμπρίνας» στη Νέα Υόρκη, το 1954. Σύμφωνα με τον Ντένις Στοκ, «το πιο διασκεδαστικό με το να φωτογραφίζεις είναι ο ενθουσιασμός που αποκαλύπτεται μέσω της οπτικής ενός φακού».
«Η φωτογραφία τραβήχτηκε το 1980. Δείχνει το πόδι του γιγαντιαίου αγάλματος του Βούδα του Λεσάν, το οποίο χτίστηκε μεταξύ 713 και 803 μ.Χ. Στα 71 μέτρα, είναι ο ψηλότερος βούδας του κόσμου. Από το 1996 έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Σήμερα απαγορεύεται να κάθεσαι στα πόδια του Βούδα … ».
Παρίσι, Γαλλία, 1989. «Γιατί αυτός ο μυστηριώδης άλτης πηδάει;… Γιατί του το ζήτησα».
Οδησσός, Ουκρανία, 2012. «Ενα μικρό κορίτσι κάθεται μόνο του σε ένα απέραντο ξενοδοχείο. Κοιτάζει αυτό που βρίσκεται εκτός κάδρου: τη μητέρα του πίσω από το μπαρ, και τον κόσμο όλο» λέει ο Νίκος Οικονομόπουλος.
Μία μέρα πριν το δημοψήφισμα της Τουρκίας, στη πόλη Γκαζιαντέπ το 2017. «Πρόσωπα που κρύβουν τα πάντα ορατά περισσότερο από ποτέ».
Εργαζόμενοι που πηγαίνουν στη δουλειά τους στο σταθμό Τσερτσγκέιτ του Μουμπάι, Ινδία, 1995. Ο φωτογράφος είχε ακούσει για τον κόσμο που πλημμυρίζει τις πλατφόρμες όταν φτάνει το τρένο και έτσι αποφασίσε να επισκεφτεί τον σταθμό Τσερτσγκέιτ στην πιο πολυσύχναστη ώρα, στις 8 το πρωί. «Στάθηκα εκεί με δέος και έκπληξη, με μία απίστευτη έντονη αίσθηση του κατακλυσμού από κόσμο. Χρειάστηκε λιγότερο από ένα λεπτό για να εξαφανιστούν χιλιάδες επιβάτες. Η πλατφόρμα ήταν άδεια και πάλι μέχρι 3 ή 4 λεπτά αργότερα, όπου έφτασαν περισσότερες αμαξοστοιχίες για να φέρουν μια ακόμη λαοθάλασσα. Περισσότερο από το πλήθος, ήθελα να αιχαμαλωτίσω τα τόσα πολλά ανθρώπινα σώματα που χάνονται το ένα μέσα στο άλλο και εξαφανίζονται σε μια τρελή βιασύνη για να φτάσουν στις δουλειές τους. Εστησα τη μηχανή μου ψηλά με χρόνο έκθεσης 1.8 δευτερόλεπτα και κατέγραψα την πλημμύρα. Εκείνοι όμως που καθόντουσαν και διάβαζαν εφημερίδα ή περίμενα κάποιον έμειναν ακίνητοι. Αυτήν την έκφραση τη συναντάς οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας στις περισσότερες μητροπολιτικές πόλεις της Ινδίας».
Η Μαρλένε Ντίτριχ στο στούντιο ηχογράφησης της Columbia Records στη Νέα Υόρκη, το 1952. «Εργαζόταν σκληρά και επιμελώς όπως ένας σκαφέας χαντακιών, από τα μεσάνυχτα που έφτανε μέχρι τις 6 το πρωί. Την ακολούθησα από την πρόβα στην ηχογράφηση στo playback και ξανά από την αρχή καθώς δούλευε, και τίποτα δεν αμφισβητούνταν ή ήταν εκτός ορίων», γράφει στις σημειώσεις της η Ιβ Αρνολντ. Η κορυφαία φωτογράφος ήταν από τις πρώτες που «έβγαλε» τους αστέρες της εποχής έξω από τα στούντιο και τους φωτογράφιζε σε προσωπικές στιγμές.