Θα μπορούσε να είχε γίνει πιλότος σε αγώνες ταχύτητας. Η σκέτος πιλότος, σε αεροπλάνα. Ή πιλότος σε αεροπλάνα που κάνουν επιδείξεις. Ή κασκαντέρ. Ή πεζοναύτης. Ή καουμποϊ. Ή απατεώνας. Ή σταρ του σινεμά. Τελικά, στα 50 χρόνια της ζωής του πρόλαβε να γίνει όλα αυτά μαζί. Και κάτι παραπάνω: ίνδαλμα. Ο ένας, μοναδικός και αμίμητος King of Cool. Το μεγάλο πρόβλημα με τον Στιβ Μακουίν είναι ότι δεν γίνεται να ασχοληθείς με την πάρτη του χωρίς να υποπέσεις σε χιλιοειπωμένα κλισέ. Η φιγούρα του έχει ποτίσει το σεντόνι της ποπ κουλτούρας σα σιδερότυπο. Ο μύθος του είναι πια αδιάβροχος κι ανεξίτηλος. Δεν τον διαπερνάς με τίποτα. Ούτε τον σβήνεις. Το πιο τίμιο που μπορείς να κάνεις είναι να συμφωνήσεις ότι ο τύπος ήταν ο ορισμός του cool. Και στα καπάκια να αναζητήσεις το επομενο κλισέ, που θα ορίζει κάπως αυτήν την ιδιότροπη έννοια του cool.

Κρίμα, πάντως. Γιατί ο ίδιος ο Μακουίν ήταν το ανεπιτήδευτο, ενστικτώδες αντίθετο του κλισέ. Ό,τι έκανε ήταν sui generis. Αυθεντικό. Ήταν πάντα ο μεγάλος αντιήρωας του Χόλιγουντ. Το αυθόρμητο προβοκατόρικο σταριλίκι του θα μπορούσε να συνοψιστεί σε εκείνο το πρωινό που πήγε κι έβαλε τα αποτυπώματα του έξω απ’ το Chinese Theater του Λος Άντζελες ανάποδα απ’ των υπολοίπων. Μετά απ’ αυτόν το έκαναν κι άλλοι. Αλλά η Ιστορία τους ειρωνεύτηκε. Ο Μακουίν είχε τον τρόπο του να καλοπιάνει την ειρωνεία. Σχεδόν πάντα την είχε με το μέρος του.

Την είχε με τον ίδιο τρόπο που την είχε και ο Τζακ Λόντον όταν δήλωνε ότι ήταν ο μόνος Αμερικανός κομμουνιστής που έβγαζε ένα εκατομμύριο δολάρια το χρόνο. Ο Μακουίν, βέβαια, δεν ήταν καθόλου κομμουνιστής – το αντίθετο, ήταν ρεπουμπλικάνος μέχρι κόκκαλο. Δεν συμμετείχε στη χαρούμενη πορεία προς την Ουάσιγκτον, δεν φωτογραφήθηκε ποτέ με τους Κένεντι, υπερασπίστηκε τον πόλεμο στο Βιετνάμ και όταν κυκλοφόρησε η (μούφα) είδηση ότι ο Νίξον τον είχε συμπεριλάβει στην περίφημη λίστα με τους εχθρούς του, παρεξηγήθηκε τόσο που βγήκε στο μπαλκόνι του ανεμίζοντας μια τεράστια αμερικανική σημαία. Και, βέβαια, δεν έβγαζε μόνο ένα εκατομμύριο δολάρια το χρόνο. Έφτασε να γίνει ο πιο ακριβοπληρωμένος ηθοποιός του Χόλιγουντ φτύνοντας το σύστημα. Από ένα σημείο και μετά, όποιος ήθελε να του στείλει σενάριο, έπρεπε να το συνοδεύει με μια επιταγή 1.5 εκατομμυρίου. Αν ο Στιβ γούσταρε το σενάριο, απαιτούσε άλλο 1.5 εκατομμύριο. Οι συζητήσεις άρχιζαν μετά τα τρία μύρια. Και διακόπτονταν όποτε αυτός ήθελε. Ενίοτε και με κλωτσομπουνίδια.

Τα οποία ήταν επίσης αυθεντικά. Ο Μακουίν δεν έμαθε το ξύλο από τους χορογράφους του σινεμά. Το έμαθε στο αναμορφωτήριο, στις ειδικές δυνάμεις και στη φυλακή στην οποία μπήκε μετά το στρατοδικείο που πέρασε όταν εγκατέλειψε τους πεζοναύτες για τα μάτια μιας περαστικής γκόμενας. Και τα όπλα τα χειριζόταν τέλεια πολύ πριν ξεκινήσει να υποδύεται το σερίφη για τον πρώτο του ρόλο, στην τηλεόραση. Και -εννοείται- ότι είχε λιώσει στην οδήγηση όλα τα πανάκριβα αυτοκίνητα και τις μηχανές και τα αεροπλάνα που από ένα σημείο και μετά δεν χωρούσαν στο τεράστιο χάγκαν που είχε μισθώσει για να τα στεγάζει.

Ήταν ένας action hero της κανονικής ζωής και ένας αντιήρωας του σταρ σύστεμ. Θα μπορούσαμε να πει κανείς ότι ήταν ο υβριδικός action αντιήρωας. Αυτό το καλούπι, λίγο πριν σπάσει με τον πρόωρο θάνατό του, του χάρισε λεφτά, γυναίκες, δόξα. Και του στέρησε την ευκαιρία να παίξει στο “Breakfast at Tiffany’s”, στο “Αποκάλυψη Τώρα” και στον “Επιθεωρητή Κάλαχαν” (και σε πολλά άλλα κλασικά φιλμ – ο Στιβ έλεγε πολλά “όχι”). Απ’ την άλλη, του επέτρεψε να σταθεί στο ύψος ενός κάργα απαιτητικού προσωπικού ηθικού κώδικα που συνοψιζόταν στο “Ζω για την πάρτη μου και δε δίνω λογαριασμό σε κανέναν”. Δύσκολα θα ξαναπεί κάτι τέτοιο άνθρωπος του Χόλιγουντ χωρίς να του πέσει στο κεφάλι η γνωστή πινακίδα που κοσμεί τον ομώνυμο λόφο. Εκτός, ίσως, από τον Homer Simpson. Που – διόλου τυχαία- έχει δηλώσει με σαφήνεια ότι ο μόνος ήρωας στον οποίο πιστεύει είναι ο Στιβ Μακουίν.

Super 8

Το απόλυτο μίνιμουμ των ταινιών του Στιβ Μακουίν που πρέπει να φιλοξενείται σε οποιονδήποτε ενημερωμένο σκληρό δίσκο.

1.Τα βότσαλα της άμμου (The Sand Pebbles, 1966)

Η μοναδική υποψηφιότητα του Στιβ για Όσκαρ. Δεν το κέρδισε, αλλά το πορτρέτο του αντικομφορμίστα ναύτη Τζέικ Χόλμαν που βολοδέρνει σε Κινέζικα ύδατα έμεινε ως μια από τις εμβληματικές ερμηνείες του.

2.Ο πύργος της κολάσεως (The Towering Inferno, 1974)

Μακράν η πιο επιτυχημένη εισπρακτικά ταινία του. Και η μόνη στην οποία συναντήθηκε με τον κολλητό φίλο στη ζωή και μέγα ανταγωνιστή στη δουλειά Πολ Νιούμαν.

3.Bullitt (1968)

Εμπεριέχει την πιο θρυλική σκηνή καταδίωξης με αυτοκίνητα στην ιστορία του σινεμά. Σήμερα πια, γνωρίζουμε ότι κόντρα στον θρύλο δεν τη γύρισε όλη μόνος του στις περισσότερες φάσεις αντικαταστάθηκε από κασκαντέρ.

4.Ο πεταλούδας (Papillon, 1973)

Η καλύτερη από τις πολλές ταινίες “απόδρασης” στις οποίες πρωταγωνίστησε. Αυτή τη φορά είχε δίπλα του τον Ντάστιν Χόφμαν.

5.Ήταν δύο φυγάδες (The Getaway, 1972)

Εδώ ο Στιβ συνάντησε την Άλι ΜακΓκροου. Ερωτεύτηκαν, εκείνη χώρισε από τον παραγωγό Ρόμπερτ Έβανς (που την ίδια περίοδο έφτιαχνε τον “Νονό”) και παντρεύτηκαν μεταξύ τους δύο χρόνια αργότερα.

6.Η μεγάλη απόδραση (The Great Escape, 1963)

Το φιλμ που τον έκανε σταρ και του χάρισε και το παρατσούκλι παράσημο. Ο χαρακτήρας που υποδύεται είναι ο λογαχός Βέρτζιλ Χιτσλ, για τους φίλους Cooler King.

7.Και οι επτά ήταν υπέροχοι (The Magnificent Seven, 1960)

Ο πιτσιρικάς Στιβ Μακουίν παίρνει την ταυτότητα του “φτασμένου” Γιουλ Μπρίνερ. Επειδή πάντα τραβάει πιστόλι γρηγορότερα απαυτόν. Κι επειδή του “κλέβει” τα περισσότερα κοντινά πλάνα

8.Υπόθεση Τόμας Κράουν (The Thomas Crown Affair, 1968)

Απόλες τις ταινίες που γύρισε, αυτή ήταν η αγαπημένη του. Ίσως γιατί η σκηνή με το ενός λεπτού φιλί με την Φαίη Ντάναγουεϊ γυριζόταν επί οκτώ μέρες. Ο Στιβ, πάντως, δεν ερωτεύτηκε αυτή, αλλά τη Ferrari 275 GTS Spyder που οδηγούσε στην ταινία. Στο τέλος, αγόρασε μία από τις μόλις δέκα που κυκλοφόρησαν παγκοσμίως.